Калі асядзе пыл, стр. 2

А вось Бажэна была шчаслівая. Ёй да нервовай дрыжыкаў хацелася пабачыць радавую сядзібу на свае вочы. Адзінае, што яе спыняла, дык гэта здача праекта — у дзяўчыны заставаліся яшчэ няскончаныя працоўныя справы. Ды і Ядзя не магла вось так адразу усё кінуць. Таму паездку прыйшлося адкласці да чэрвеня.

Бажэна збірала валізу, калі пачула званок свайго мабільнага тэлефона. Дзяўчына азірнулася па баках у пошуках мабільніка.

— Вось, халера, куды я зноў яго дзела?

Тым часам музыка гучала усё настойлівей.

— Так тэлефанаваць можа толькі Ядзя.

Бажэна зачыніла вечка валізы, гук тут жа стаў цішэй. Дзяўчына прыслухалася, зноў адчыніла валізу ды пачала выкладаць рэчы. Па законе падласці, тэлефон апынуўся на самым дне. Зірнуўшы на дысплей, яна уздыхнула: так і ёсць, тэлефанавала Ядзя.

— Звярніся у Арганізацыю грамадскага блага, — пачула Бажэна з дынаміка.

— Навошта? — здзівілася яна.

— Для таго, каб табе слыхавы апарат выдалі. Глухім жа належыць, — бушавала Ядзя. — Тэлефаную табе дзесяць хвілін, а ты...

— Навошта?

Ядзя апяшыла ды замаўчала, а праз некалькі секунд, супакоіўшыся, спытала:

— Што «навошта»?

— Тэлефануеш навошта? — спытала старэйшая сястра.

— Ах, гэта! Паслухай, ты умовіла Янека ды Анжэя паехаць з намі?

— Не зразумела! А яны хіба едуць? Але чаму?

— Чаму, чаму! Вось прыедзе твой любы дадому, у яго спытаеш.

— А ты, сястрычка, у мужа спытаць не магла?

— Янек бурчыць нешта наконт таго, што яны даўно не адпачывалі, а адпачынак на прасторах роднай прыроды — гэта проста цудоўна. Ды яшчэ — што будзе вельмі сумаваць, таму не можа адпусціць мяне адну.

— Паслухай, хутка павернецца Анжэй, я з ім паразмаўляю ды патэлефаную табе.

Не паспела Бажэна адключыць тэлефон, як пачула скрыгатанне ключа у замкавай шчыліне. Праз пару хвілін у спальню увайшоў муж. Мужчыне хапіла аднаго позірку, каб зразумець: жонка ужо усё ведае. Ён прысеў на ложак, абняў маладую жанчыну ды спакойна прамовіў:

— Таму што я кахаю цябе і не жадаю надоўга заставацца адзін.

Потым Анжэй доўга ды упарта тлумачыў Бажэне, што і яна не можа без яго. Пасля такіх аргументаваных тлумачэнняў ёй не засталося нічога іншага, як пагадзіцца з довадамі мужа.

Анжэй адправіўся у душ. А Бажэна, падумаўшы, што муж, хутчэй за усё, галодны, нехаця паднялася з ложка. Толькі надзеўшы халацік, яна узгадала, што абяцала патэлефанаваць сястры. Адправіўшы у мікрахвалёўку вячэру для мужа, яна набрала нумар Ядзі.

— Няхай едуць, — задаволена прамуркатала сястра у слухаўку.

З чаго Бажэна зрабіла выснову: спосабы пераканання у іх мужоў прыблізна аднолькавыя. Ну нездарма ж яны браты.

Бажэна ды Анжэй яшчэ спалі, калі пачуўся званок у дзверы. Прыехалі Ядзя з мужам. Дзяўчына ледзь паспела адчыніць дзверы, як міма пранёсся руды ураган у асобе яе пляменніка. Трохгадовы Хенрык з крыкам заскочыў на рукі Анжэю, які з'явіўся у канцы калідора. Па незразумелай прычыне у іерархіі усіх сваіх сваякоў дзіця ставіла дзядзьку на другое месца. Магло бы і на першае, але там безраздзельна валадарыла бабуля, да якой, да бурнай радасць хлопчыка, яго і адпраўлялі на час ад'езду бацькі.

Запрасіўшы усіх у гасцёўню, Бажэна накіравалася на кухню. Она уключыла чайнік, узяла вазачку з цукеркамі ды печывам, павярнулася да гасцей ды пацікавілася:

— Што гэта вы так рана?

— Як гэта што? Трэба ж яшчэ дамовіцца, калі мы выязджаем ды на чыёй машыне. Вашы «электрычкі» адпадаюць адразу, — катэгарычна заявіў Янек, размясціўшыся за сталом.

— Гэта яшчэ чаму? — пакрыўдзілася за сваю машынку Бажэна.

— Таму што ты даедзеш на ёй да першай калюжы, у якой яна паспяхова і патоне, — з'едліва заўважыў сваяк.

— Тады паедзем на пазадарожніку Анжэя, ён нідзе не патоне.

Анжэй кіўнуў. Яму, мяркуючы па усім, наогул было усё роўна, на чым ехаць. Мужчына захапляльна бавіуся з пляменнікам, які да гэтага моманту з^,еў усе цукеркі ды старанна маляваў запэцканымі у шакаладзе рукамі на ціхотцы дзядзькі выявы у стылі Казіміра Малевіча.

— А мая машына? — расхваляваўся Янек. — Я яе адну не пакіну!

— Янек, ты упэўнены, што табе варта было жаніцца на Ядзе? Узяў бы шлюб са сваёй «Аўдзі» ды быў бы шчаслівы.

Калі у спрэчку збіралася уступіць ужо Ядзя, каб разрадзіць абстаноўку, загаварыў Анжэй:

— Якая розніца, на чым ехаць? Калі Янеку так хочацца, паедзем на яго машыне.

Астатнія згодна кіўнулі.

Пасядзеўшы у гасцёўні яшчэ каля гадзіны ды вырашыўшы усе пытанні, звязаныя з паездкай, Ядзя з мужам сталі збірацца дадому.

— Тады, заўтра гадзінкам да дзевяці мы заедзем за вамі, — яшчэ раз удакладніў Янек.

У ауторак, да абеду, яны былі ужо у прыгарадзе Варшавы, дзе знаходзіўся дом бацькоў дзяўчат. Круг атрымаўся прыстойным, але паколькі Ядзя не хацела везці сына невядома куды, прыйшлося спачатку заязджаць да старэйшага пакалення.

Пасёлак сустрэў іх афрыканскай спёкай. Старыя сосны, якія з усіх бакоў атачалі дамы, сяк-так абаранялі жыхароў ад невыноснай спёкі ды цягучага, як марыва, паветра. Яркае ліпеньскае сонца хоць і спрабавала забрацца у дворыкі, але блыталася у раскідзістых вяршынях, нібы у сетках. Зялёныя кроны дрэў, рознакаляровыя галоўкі кветак, адурэлыя ад спёкі галубы, змучаныя людзі ды нават асфальт, які плавіўся пад коламі машын, — усё жадала аднаго: дажджу ды хоць трохі прахалоды. Лета у гэтым годзе выдалася на рэдкасць гарачым.

Машына спынілася перад брамай. Тая расчынілася нібы сама па сабе, нібыта даўно чакалі гасцей. Audi плаўна пакацілася па асфальтаванай дарожцы да дома.

На ганку стаяў пан Станіслаў уласнай пярсонай, што было вельмі нечакана. Бо бацька дзяўчын ніколі не прапускаў працоўных дзён. Нават на Каляды ён абавязкова, хоць на гадзіну, заязджаў у пусты офіс сваёй кампаніі. Дзяўчаты добра памяталі: бацька заўсёды шмат працаваў. У адваротным выпадку эмігрант проста не змог бы забяспечыць годны узровень жыцця для жонкі і дзяцей.

ГЛАВА 2 Загадка закінутага маёнтку.

— Прыехалі, — стомлена выдыхнуў Анжэй, уладкоўваючыся на месцы кіроўцы. — Зараз адпачнем ды пойдзем шукаць начлег.

Бажэна азірнулася вакол — вёска ёй, безумоўна, спадабалася.

Ціхае, акуратнае месца, такое тыповае для усходу Польшчы. Тут усё дыхала статечнасцю ды гаспадарлівасцю. Невялікія драўляныя хаткі з пафарбаванымі яркімі фарбамі ваконіцамі стаялі у цені садоў, атачоныя акуратнымі плотамі. Яны цешылі вока плямамі кветнікаў ды вымеценымі стужкамі пясчаных дарожак.

Рэдкія мінакі, у асноўным сталага узросту, з цікаўнасцю паглядалі на незнаёмую машыну ды, нічога не кажучы, ішлі па сваіх справах.

У сотні метраў ад месца, дзе спынілася машына маладзёнаў, на высокім пагорку грозна ды велічна высіўся касцёл. Высокі, з чырвонай цэглы будынак глядзеў на жыццё вёскі вузкімі прарэзамі вокнаў. Сонца залаціла вострыя шпілі вежаў, ствараючы чароўны арэол, які ахутаў касцёл, нібы пакрывала.

— Прыгожа, — прамовіла Ядзя, любуючыся храмам. — Можа, падыйдзем, паглядзім бліжэй?

— Пасля. Спачатку неблага было бы знайсці, дзе нам правесці ноч, а ужо потым будзем вывучаць мясцовыя славутасці. Дарэчы, як вы мяркуеце, у каго можна спытаць? — пацікавіўся Янек.

— А ты спыні каго-небудзь ды спытай, дзе тут найбліжэйшы пяцізоркавы гатэль.

— Бажэна, вось адкажы мне: як цябе з тваім языком муж трывае? — не застаўся у баргу Янек.

Толькі Бажэна збіралася годна адказаць — у спрэчку умяшалася Ядзя.

— Янек, каханы, у вёсцы усе навіны можна даведацца толькі у адным месцы — у краме.

Пошук мясцовага гандлёва-забаўляльнага цэнтра заняў трохі часу. Трэба адзначыць, «цэнтр» быў цалкам прыстойным. Вялікае памяшканне, па перыметры якога цягнуліся паліцы з таварамі, адгароджаныя ад пакупнікоў прылаўкамі. Асартымент, вядома, быў больш бедным, чым у звыклых маркетах роднага Любліна, але неблагім.